من یک صحنه مانده از نوجوانی ام در یاد دارم  شبیه فیلمی تاثیرگذار ، با اندوهی بی پایانخانه مان شمال ،نمیدانم کدام فصل بود کدام سال شمسی اما خوب یادم هست  نه اینترنتی بود نه موبایلی نه کامپیوت

ساعت دقیقا ده شب هست اونقدر شبها دراز است که ده بار شام و هله هوله و میوه خورده ایم و یک فیلم سینمایی به اسم فِیتَل اَترَکشِن دیدیم دوباره چای خوردیم باز هم آخر شب نشد.پس ناامید شده و به طبق